R E D A C T I O N E E L
Gevoel en waarheid



et wordt me wel eens op de man af gevraagd. Wordt de single gediscrimineerd? Voelt de single zich achtergesteld? Dan moet ik altijd constateren dat het probleem misschien wel ernstiger is dan dat de single ervaart. Ofwel, ze worden achtergesteld maar het zal ze enigszins een rotzorg zijn, de meeste singles zijn met andere dingen bezig. Is dat dan nog wel discriminatie?
Dat soort lastige kwesties komen in dit nummer aan de orde. In het onderzoek en het achtergrond artikel komt de vraag aan de orde of de single zich een tweederangs burger voelt. En in het interview legt econoom Kees van der Leer uit - een primeur! - dat het eigenlijk veel erger is dan je denkt. En dat hij daarom bezig is met het oprichten van een politieke beweging en later een politieke partij.
Verder maakt Lenie zich uiteraard druk over de partijprogramma's en is die commotie allemaal aan Mariska voorbij gegaan: zij was op vakantie in Friesland. Nieuwtje van de week staat bij Actueel: singles schijnen vaker te masturberen. Zo zie je maar, geen brokje informatie wordt je onthouden in MVlife magazine. Veel leesplezier!

Erik van Heeswijk hoofdredacteur - mail

ADVERTENTIE

"In 1990 ging een energieke dame in de krant tekeer tegen afschaffing van de alleenstaandentoeslag en dat deed ze naar mijn mening heel deskundig. Het was Lenie de Zwaan van het Cisa en ik heb contact met haar opgenomen. Toen ik me daarna nog wat meer verdiepte in de politieke en economische positie van de single, kwam ik erachter dat er echt onthutsende dingen gebeurde."

Wie is Kees van der Leer?
Ik heb economie gestudeerd aan de Erasmus Universiteit, maar iets als de accountancy trok me al snel niet meer. Daarna heb ik voor een carrière in het onderwijs gekozen en ben 34 jaar docent economie en conrector van een middelbare school geweest. Ik ben onlangs met prepensioen gegaan om me te kunnen richten op mijn hobby: het publiceren over geschiedenis, mooie verhalen over oude gebouwen en bewoners. Maar ook om meer tijd te besteden aan de positie van de single.

Hoe ver reiken de politieke ambities?
Nou, die van mij persoonlijk gaan niet zo ver. Ik ben geen politicus, ik hoef niet zo nodig te discussiëren op televisie. Maar de politieke beweging waar ik deel van uitmaak, pakt de zaken voortvarend aan. We willen echter eerst goed georganiseerd zijn voor we officieel naar buiten treden, want anders gebeurt er wat veel andere nieuwe partijen lieten zien: chaos. We zijn zaken aan het uitzoeken en structuren aan het opzetten. Hoewel deze verkiezingen voor ons te vroeg komen, zullen we zeker al de komende kabinetsperiode politieke partijen aanspreken op de onrechtvaardigheid.

Dat klinkt als een onvervalste emancipatiebeweging…
Er zijn ook wel wat parallellen te trekken met de homo- en de vrouwenbeweging. Zij hebben in Nederland aardig wat problemen opgelost en nu zijn duidelijk alleenstaanden de klos. Ik heb echt het gevoel op een complot te zijn gestoten. De overheid discrimineert de single en veel politici weten dat en houden toch hun mond.

Maar waarom zou de single gediscrimineerd worden?
Als je goed tussen de regels doorleest dan zie je dat politici alleenstaanden nutteloos vinden. Ze dragen immers geen zorg voor een partner of een kind en dus zijn het klaplopers die te weinig bijdragen aan onze maatschappij. Soms lijkt het er zelfs op dat zij zo’n vrij loslopende single nog steeds als een bedreiging zien voor orde en huwelijkstrouw. Dat singles ook vrienden en anderen hebben voor wie zij zorgen en die voor elkaar nuttig en belangrijk zijn, dat willen zij gewoon niet zien. Singles moeten dus worden nuttig gemaakt, dat wil zeggen op economische wijze bijdragen aan de gezinnen in Nederland. En dus betalen ze relatief veel meer belasting en premies dan iemand die een partner heeft, terwijl ze veel minder rechten krijgen. In de ziektekostenverzekering betalen sommige singles bijna evenveel als twee partners, terwijl die twee bij elkaar opgeteld natuurlijk veel meer risico’s op ziektekosten meebrengen. De huurtoeslag is bewust voor alleenstaanden veel onrechtvaardiger, evenals de eigen AWBZ-bijdrage. En dat terwijl een alleenstaande al een groot nadeel heeft in de inkomstenbelasting, omdat hij niet met posten tussen verschillende partners kan schuiven. Als je allemaal gaat becijferen hoe de overheid de alleenstaande benadeelt, zul je flink schrikken. Er wordt van hen constant solidariteit met gezinnen gevraagd, maar nooit andersom."

Heel veel mensen zullen zeggen dat die benadeling het gevolg is van een keuze, een levensstijl.
Daar ben ik het niet mee eens. Uiteraard heeft een alleenstaande het nadeel dat hij geen schaalvoordelen heeft zoals een gezin. Dat accepteer ik. Maar ik heb er bezwaar tegen dat de overheid daar bovenop een alleenstaande extra benadeelt door hem ook nog eens te laten meebetalen aan allerlei specifieke gezinsuitgaven. Waarom moeten alleenstaanden en anderen bijvoorbeeld meebetalen aan de kinderen van rijke ouders of sowieso aan een derde kind of zelfs meer? De keuze van jouw leefvorm moet niet belemmerd worden of zelfs onmogelijk gemaakt door een overheid die een absurde, eenzijdige zogenaamde solidariteit oplegt.

Wat zeggen politici als je met hen over deze problematiek spreekt?
Dit verhaal kan op weinig sympathie uit de Tweede Kamer rekenen. Veel Kamerleden weten wellicht niet eens, dat singles zo onevenredig veel betalen. Daarnaast zijn ze bang dat als ze hun mond opendoen ze niet meer zo prettig liggen. Er zitten trouwens maar heel weinig singles in de Kamer en die zijn blijkbaar de mond gesnoerd. Ze geven ons 'gelijk', ze vinden het ook 'vreemd', maar even later zwijgen ze als de politieke partijen toch weer een verhaal ophangen dat alleenstaanden best nog wat kunnen missen. En dat terwijl objectieve cijfers juist de andere kant op wijzen. Maar ja, soms worden officiële gegevens gemanipuleerd, bijvoorbeeld door alleenstaanden te middelen met bijvoorbeeld éénoudergezinnen, waardoor de cijfers er ietwat florissanter uit komen te zien.

Gezinspolitiek, de partijprogramma's van dit jaar zijn daarop geen uitzondering…
De afgelopen jaren is het kind ontdekt in de politiek. Politici noemen de subsidiëring van het gezin 'investeren in de toekomst'. Investeren in kinderen is belangrijk, dat zie ik ook, maar het gaat om de manier waarop. Je moet vooral investeren in onderwijs etc. en niet onnodig in kinderbijslag voor ouders. Verder wordt steeds meer gesuggereerd dat je geen waarde hebt als je geen kinderen hebt geproduceerd. Daarbij worden uiteraard duizenden voorbeelden weggemoffeld zoals Jezus van Nazaret, iemand zonder partner en geen kinderen en toch erg belangrijk. Hier en daar hoor je zelfs al geluiden dat mensen zonder kinderen vooral gekort moeten worden op AOW of pensioen. Een soort straf achteraf omdat zij niet hebben bijgedragen aan de continuïteit van de samenleving. Gemakshalve wordt dan vergeten hoeveel de alleenstaanden hebben meebetaald aan ouders en kinderen.

Maar als het onrecht zo groot is, waarom komt de single dan niet in opstand, zoals homo's en vrouwen hebben gedaan?
Misschien dat veel alleenstaanden geen emotionele betrokkenheid hebben bij hun status. Homo's en vrouwen kunnen trots zijn, maar singles is jarenlang uitgelegd dat je in het gezinsmodel moet denken en dat je daarbuiten hoogstens in het klooster kon.

Ja, maar dat geld natuurlijk voor vrouwen en homo-emancipatie evenzeer, dat opboksen tegen aloude vooroordelen.
Ik wil ook best toegeven dat velen het single-zijn als een voorlopige toestand zien, een tussenfase waar ze ook weer uit kunnen raken. Single-zijn is niet persé een blijvende toestand en dat maakt het wij-gevoel wat lastiger. Maar dat maakt niks uit, mijn punt blijft toch dat alle leefvormen gelijkwaardig moeten zijn. Tijdelijk of niet tijdelijk, als alleenstaande heb je ook rechten en daar moeten we consequent mee om gaan. Dat ik bijvoorbeeld AWBZ betaal vind ik prima, maar dan niet meer betalen voor minder rechten.

En toch moet je aan de andere kant ook constateren dat de beeldvorming over de single de laatste tien jaar een belangrijke ontwikkeling heeft doorgemaakt. Je hebt zelfs tegenwoordig een 'Happy Single'.
Dat klopt en dat is prettig. Maar die positiviteit heeft politiek ook tegen de alleenstaanden gewerkt. Politici misbruiken het als een vrijbrief om te wijzen naar de single: 'kijk, zij kunnen zich toch nog van alles permitteren, zonder dat zij verantwoordelijk zijn voor anderen.'

Je sprak over de gelijkwaardigheid van alle leefvormen. Is dat ook het politieke statement dat jullie gaan uitdragen? Gaat de nieuwe politieke beweging ook opkomen voor het gezin als dat op een punt wordt achtergesteld?
Zeker, zelfs dat. We zijn er voor iedereen, we willen ook geen one-issue partij zijn. We willen gelijkwaardigheid op alle fronten, voor alle leefvormen. Maar alleenstaanden en eenoudergezinnen liggen nog zo ver achter op het gezin, dat daar de eerste aandacht naar zal uit gaan. En daar hebben we heel wat steunbetuigingen voor gekregen en daar is ook veel belangstelling voor bij de pers. We leven in de unieke situatie dat er in Nederland een onafhankelijk kenniscentrum is, het CISA, waar we gebruik van kunnen maken. Wat we nog zoeken zijn mensen die de handen uit de mouwen willen steken, met daarbij een voorzitter, een politicus, een gezicht. Zij kunnen zich allemaal aanmelden via mij (keesvanderleer@hetnet.nl) zodat ze de volgende stappen nog kunnen meemaken. En ik kan vertellen, dat is inspirerend en bemoedigend. Want we moeten niet vergeten dat er uiteraard veel leuke kanten aan het single-zijn te beleven zijn. Maar om die mooie kanten overeind te houden, moet wel actie worden ondernomen.

Teveel foto's
'Online daten haalt weinig uit'

Ik zelf heb de indruk dat het on line daten weinig uithaalt. Te weinig rust, teveel foto's en onduidelijke foto's. Dat vind ik vreemd overigens: ik zie veel foto's waarop dames een zonnebril dragen of in de schaduw staan. Ik denk dat het ouderwetse fotoboek met beschrijving en consultant meer uithaalt. De moderne koppelaar zeg maar. Ik ben het dus wel zat. Op OneHello.nl krijg ik nooit een reactie van een vrouw, op andere sites gaat dat beter.Als ik reageer op OneHello.nl krijg ik niet eens een afwijzing, maar helemaal niks. Ik heb van alles geprobeerd: een lang verhaal, een kort verhaal, niks helpt: ze blijven zwijgen. Het zijn zwijgende portretten. Een enkele keer krijg ik wel eens een agressieve reactie. Toch ben ik erg beleefd, misschien te. Ik ben bovendien, vind ik, erg de moeite waard, ik ben uitgegroeid tot een hele leuke man. Aangezien dit niets uithaalt, heb ik besloten om er niks meer mee te doen. Ik ga goed in de werkelijkheid kijken, ben lid geworden van een club, vraag via via naar iemand, want dit online gedoe is pure schijn en het is oneerlijk, de dames zijn veruit in het voordeel en gedragen zich daarnaar. Het is echt naar hoe ze zijn en hoe ze zich omschrijven. En wat ze van je willen. Je moet inderdaad op Brad Pitt lijken en diens salaris hebben. Ik ben dus wel knap maar ik heb niet zo'n groot salaris.  Dat zinnetje: 'Sorry geen interesse..' zal nog wel even bij me blijven hangen,maar niet lang. Ik wil verder in de echte wereld, niet in dat virtuele dat teveel mogelijkheden biedt het anderen lastig te maken.
Simon

Plots die uitnodiging
'Daarna niets meer'

Enkele maanden geleden heb ik op jullie site een beschrijving gezien van een persoon. Op
het eerste zicht vond ik er alles in terug waar ikzelf van hield. Op papier klikte het voor mij 100%. We zijn beginnen corresponderen en ook dit bleek wonderwel te klikken. Die persoon wilde iemand ontmoeten die diepgang heeft, vond dat ik dat ook had en was daardoor nieuwsgierig om te zien wie achter die figuur bestond. Na ongeveer een maand hebben we elkaar de eerste keer ontmoet. We zijn 7uur samen gebleven, hebben over van alles verteld, niet echt intiem, maar toch vrij persoonlijk. We hebben een aantal zaken samen bekeken: kunst, architectuur... heel leuk allemaal. Bleek dat we ook dezelfde smaak hadden voor eten en reizen.
Die persoon vond de ontmoeting meer dan geslaagd. Is me letterlijk gezegd. Ook van mijn
kant was dit zo. Na de eerste ontmoeting kreeg ik nog één enkele mail. Eén week later. Daarna niets meer. Op mijn eigen mails kreeg ik geen antwoord meer. Ondertussen zijn we drie maanden verder. Voor mezelf had ik het boek al dicht gedaan. Afscheid genomen. Ik heb aanvaard dat er niets zou zijn, wat kon ik anders? Nu, na al die tijd krijg ik plots terug een uitnodiging om elkaar te ontmoeten. Er staat ook in de mail dat ik niets méér van de ontmoeting moet verwachten. Ik heb niet voldoende diepgang om er een vaste relatie aan te knopen. Zoiets maakt me bang: waarom neemt die persoon nog contact op, na al die tijd? Weet die persoon dan niet dat er iets van binnenin in mij overhoop gehaald wordt? Kijk, ontdekken dat je ondanks het vele "klikken" toch niets met elkaar kan hebben, hoort bij de mogelijkheden. Niet iedereen heeft onmiddelijk de juiste persoon gevonden. Maar als blijkt dat een relatie er niet inzit,  zou dat ook duidelijk moeten uitgesproken worden. Stilzwijgen en alle vragen openlaten maakt mezelf toch angstig: wat gebeurt er aan de andere kant, waarom komt er geen antwoord? En als er opnieuw een antwoord komt, na al die tijd, wat moet je daar dan mee?
Guillemagda

Weblog discussiequotes

Discussieer dagelijks mee in de singlesweblog op MVlife.nl

"Wat is een ‘beste single van het jaar’ ? Iemand die zeker weten echt absoluut helemaal never nooit meer aan een nieuwe partner zal komen ???? Een verstokte vrijgezel par excellence, zoals dat vroeger heette ? Een hopeloos geval?"
(Klik hier voor het artikel, alle reacties en discussieer mee!)"

"Woede kan uitgebannen worden. Het vereist een andere denkwijze, maar daar kan jij alleen maar zelf aan werken.Wanneer je geconfronteerd wordt met mensen of gebeurtenissen die je tot woede provoceren, wordt je dan bewust van wat je jezelf aanpraat en ga dan nieuwe gedachten ontwikkelen die nieuwe gevoelens zullen creeren en meer positief , productief gedrag."
(Klik hier voor het artikel, alle reacties en discussieer mee!)"

"Toch nog even een sereneuze noot van mijn kant: ik heb ooit iemand horen zeggen dat wanneer je in gedachten een moord had gepleegd je het in ‘werkelijkheid’ ook had gedaan. Eh…zoiets dan. Hoe zit dat dan bij de al die keren dat je het in gedachte met al die bloedmooie meiden had gedaan…Ik bedoel…Zit het in je en heb je pech/geluk (kan erg vervelend zijn, lijkt mij) of kan je, zonder er spiegies aan onderdoor te gaan, kan jezelf aanleren te minderen met die gedachte. Ik moet er niet aan denken zeg, loop ik met m’n nieuwe vlam door de stad op een zaterdag en … Getsiederrie…"
(Klik hier voor het artikel, alle reacties en discussieer mee!)

"Het lijkt een hype te worden: intuïtieve zelfontwikkeling doormiddel van een peperdure training of een cursus. Gooi er een spiritueel sausje overheen (50% van de Nederlanders gelooft in wonderen) en de overwegend vrouwelijk cursisten staan in de rij! Maar vrouwen hebben ook de naam en de faam dat hun intuïtieve ontwikkeling beter is dan die van man. Het moederschap zou daar debet aan zijn. Waarom een training volgen voor iets wat je van nature al toepast in de praktijk? Mannen zijn nuchterder. Daarom zegt mijn intuïtie: dames u wordt op een nette manier van uw zakgeld afgeholpen."
(Klik hier voor het artikel, alle reacties en discussieer mee!)

Meer brieven lezen?
Check de weblog en het forum!

De redactie van MVLife wordt vaak verrast met leuke, pittige of ernstige ingezonden brieven. Over dating, single-zijn en alles dat maar tussen mannen en vrouwen kan gebeuren. De rest van de brieven die zeker de moeite waard zijn, verschijnen daarom onregelmatig op de singlesweblog MVlife.nl en in het MVlife forum, en dan wordt er ook naar hartelust over gediscussieerd. Blijf dus langskomen!

Wie willekeurig singles vraagt over hoe zij hun positie ervaren krijgt een boel verschillende verhalen. Singles zijn verkrijgbaar in een groot aantal soorten en maten. Singles met kinderen, singles zonder kinderen, een gescheiden single, een single die een eerdere partner heeft verloren. Elke specifieke groep loopt tegen eigen specifieke problemen aan. Paul uit Breda is bijvoorbeeld al drie jaar alleen. Ondanks dat hij blij is dat hij nu single is, heeft het single-bestaan volgens hem wel nadelen. Met name in de manier waarop anderen je benaderen.

'Je bent toch alleen'
“Na mijn scheiding waren mijn collega's op het werk erg met me begaan. Dat is erg fijn en voelt goed. Maar na een paar maanden is die sympathie er wel van af en dan is de instelling van mijn collega's heel anders geworden. Nu ben ik degene zonder vrouw en kinderen en dus degene die wel even over kan werken. Of degene die naar die ene klant in het Noorden van het land kan. Ik word nu ingezet als manusje-van-alles. Als er een tijdrovende klus is, krijg ik die. Afgelopen kerst was het helemaal erg. Die dagen tussen Kerst en Oud en Nieuw zijn verloren dagen, dat weet iedereen. Daarom had de baas besloten dat iedereen maar vrij moest nemen. Maar dan moest er wel een achterblijven op de zaak. Want die telefoon moet wel worden opgenomen. Ik werd automatisch door mijn baas en mijn collega's aangewezen als de man voor die klus. Ik had toch niemand om Kerst mee te vieren was de redenatie. Gelukkig heb ik toen besloten dat ik dat niet ging doen. Dat heeft me wel wat boze blikken opgeleverd maar ik ben blij dat ik dat heb gedaan. Sindsdien zeg ik vaker nee en denk ik meer aan mezelf. Anders zou ik nu niet meer de tijd hebben om lekker uit te gaan en misschien wel de vrouw van mijn leven tegen te komen.”

Democratisch recht waardeloos
Niet iedereen heeft de mogelijkheden om relatief makkelijk zelf in te grijpen in een nadelige situatie. Linda is een alleenstaande moeder met een kind en merkt naar eigen zeggen elke minuscule bezuiniging van de overheid direct in haar portemonnee. “Ik ben een bijstandsmoeder. En dat zeg ik met trots. Ik kan van dat beetje geld dat ik maandelijks krijg rondkomen en soms hou ik zelfs wat over. Het lijkt misschien vreemd om daar trots op te zijn maar als je bedenkt hoe moeilijk de overheid het je maakt als alleenstaande moeder dan is het een hele prestatie. Ik voel nergens dat mensen alleenstaanden discrimineren. Alleen de overheid heeft daar een handje van. Als er ergens op bezuinigd moet worden zijn altijd eerst de mensen aan de beurt die al weinig hebben. Elk jaar weer krijg ik net iets minder per maand en ik kan er niets tegen doen. Je democratisch recht is wat dat betreft niets waard. Ik kan stemmen wat ik wil, maar de politiek ziet zwakkere groepen die geen financiële impuls geven aan de Nederlandse economie niet staan. Maar ik doe wat ik kan. Ik leef zuinig, koop boodschappen bij de Aldi en kleren bij de Zeeman en Wibra. Daarom red ik het elke maand net en hoef ik me niet al te veel zorgen te maken. Ik ben gewoon een gelukkig mens en ik kan mijn zoontje gelukkig houden, dat is het belangrijkste.

De omgeving de grootste lastpak
Margriet is sinds 10 jaar een weduwe. Deze 69-jarige Groningse voelt zich prima en merkt eigenlijk helemaal niets van discriminatie. Integendeel; ze ontvangt een goed pensioen van haar overleden man en heeft naar eigen zeggen niets te klagen. “Ik heb het inderdaad goed. Ik kan doen wat ik wil doen en niemand kan me tegenhouden. Maar dat voordeel heb ik te danken aan het feit dat mijn  man een goede baan had. Het enige waar ik eigenlijk wel eens last van heb is mijn omgeving. Mijn kinderen en vrienden en vriendinnen benadrukken de laatste jaren erg vaak dat ik alleen ben. Ze vinden dat ik niet alleen moet wonen in mijn boerderij en willen me graag koppelen aan een man. Maar ik wil dat helemaal niet. Ik ben enorm tevreden en heb geen behoefte aan een man. Echte discriminatie kun je dat gedrag niet noemen, maar vervelend is het wel. Als alleenstaande word je geacht een relatie te willen. Zo zien mensen je levenssituatie. Ik heb talloze malen geprobeerd mijn omgeving duidelijk te maken dat ik echt niemand hoef maar ze luisteren niet. Maar ja, dat is het leven zullen we maar zeggen. Ik heb jaren geleden al geaccepteerd dat ik mijn leven alleen verder zal leven maar mijn kinderen nog niet. Dus bij deze nog een keer: “ik hoef geen man meer”.”

Discriminatie!
Drie verschillende verhalen met drie verschillende instellingen. Wat opvalt is dat iedere single wel iets heeft waar hij tegen aan loopt. Om te bepalen of singles nu echt gediscrimineerd pakken we precieze definitie van discriminatie er bij: “dis·cri·mi·na·tie (de ~ (v.)) -  ongeoorloofd onderscheid dat gemaakt wordt op grond van bepaalde kenmerken => achterstelling“, aldus VanDale. Op basis van deze definitie is duidelijk dat singles inderdaad gediscrimineerd worden. Het feit dat ze single zijn wordt door anderen gebruikt om een onderscheid te maken met niet-singles, zowel door de persoonlijke omgeving als door de overheid. Dat onderscheid pakt vaak negatief uit en resulteert in een achterstandspositie. Maar vreemd genoeg ervaren singles, mede gezien de bovenstaande verhalen, het niet als discriminatie. Maar weinig singles laten blijken dat ze het niet eens zijn met de manier waarop ze behandeld worden. En een groep die zich niet laat horen wordt ook niet gehoord. 

(De naam van Paul is gefingeerd om zijn privacy te beschermen.)

Aan het eind van de basisschool zwermen plotseling meestal wat oudere jongens rond een paar meisjes. Het lijkt wel of sommige vrouwelijke puberteitsferomonen het feest van aantrekken, afstoten, verliefdheid en single zijn inluiden. Op middelbaren scholen gaat dit spel tussen geslachten, afhankelijk van het genenpakket van het individu verder. Van onbewust naar steeds bewuster, maar met een kern dat als de puber hormonaal gaat stuiteren, de grote hersens bijna worden uitgeschakeld en het instinct al het handelen en denken overneemt. Het besef single te zijn komt eigenlijk pas al je weet wat het is om niet alleen te zijn geweest, als je een vriendje of vriendinnetje hebt gehad waar je waanzinnig verliefd op bent geweest en van hebt gehouden.

Adolescenten
De eerste adolescentenbaan en je laatste studentenjaren staan in het teken van zoeken naar die andere happy single. Ook al heb je een 'vaste' vriend, toch lijkt het wel of je de spanning van het zoeken naar die ideale ander je - zeker in gedachten - ontrouw doet zijn. Is er in puberteit of adolescentie een vaste lijn gekomen, al dan niet met beloftes van eeuwige trouw, dan gaat het leven op in een steeds meer oprukkende routine en sleur. Soms totaal doorbroken door het opnieuw single worden of door het krijgen van kinderen en steeds meer verantwoordelijkheden. Totdat de druk van het leven de vraag op doet borrelen: "Is dat alles wat er is? Hollen, draven, rennen en alle andere mensen verwennen in volle galop om op tijd te komen?"

Kinderen
Ineens wil je de lier aan de wilgen hangen, weer alleen zijn, weer happy single zonder verantwoordelijkheid en zorgen. In die tijd wordt er dikwijls hard aan de carrière gesleuteld of treden de eerste verschijnselen van chronische vermoeidheid op leidend tot een latere burn-out. Dan lopen levens van partners uit elkaar tot een 'living-together-totally-apart' en is het gevaar van scheiding en dus single worden groot.
In elk deel van het leven kan de slag komen die onherroepelijk is: je maatje, partner en grote liefde verlaat het tijdelijke voor het eeuwige en laat jou en eventuele kinderen achter. Je staat plotseling of binnen korte tijd alleen. Jonge individuen met enorme rijstebrijbergen werk, verantwoordelijkheden, meestal met geldgebrek, een uitgewoond gesloofd lijf komen alleen te staan. Soms in een bevrijdende gedachte de grootste ellende en mishandeling te hebben gehad. Allen met levensmoed en optimisme om het beter te gaan doen en ook in de hoop weer een partner te vinden.

De dood
Na een huwelijk van tig jaren, als de kinderen op eigen poten staan en je weer samen bent, blijkt vaak dat partners totaal uit elkaar zijn gegroeid. Nu je elkaar weer probeert te leren kennen, is er niets meer van die vroegere magie, verliefdheid en liefde meer over. Als de wil ontbreekt komen er twee nieuwe singles op de markt. Het werkzame leven loopt op het eind. Samen oud geworden gaat je partner over naar de eeuwige jachtvelden. Voor het eerst alleen, en je kunt niet alleen zijn en je wilt het ook niet. Er zijn nog zeker 15 of 20 jaren te gaan en om nu al in een bejaardenverzorgingshuis te gaan zitten...

Wat zoek de single?
Hierboven is zomaar een 'single'-indeling gemaakt: puber, adolescent, volwassenen zonder kinderen, volwassene met kinderen in huis (van je ex), volwassen zonder kinderen in huis (hebben een eigen leven), de 'derde' leeftijd. Elke indeling gaat mank en het is een persoonlijke observatie. Wat gebeurt er als 'singles' uit verschillende fases samenkomen? Wie en wat zoekt de 'single' eigenlijk?
 
Toen ik als huisman (genderbender) net gescheiden van een vrouw met een droomcarrière (op 27 jarige leeftijd twee kinderen, gepromoveerd en een vaste universitaire baan) met die twee kinderen alleen kwam te staan, moest ik een keuze maken: of de bijstand in en er voor mijn kinderen zijn (toen kon dat nog) òf m’n oude beroep opnemen. Ik heb het eerste gekozen.

Na een tijdje van diepe gekwetstheid en ellende krabbel je naar boven en ga je om je heen kijken. Als nieuwbakken single op zoek naar een andere single. En wie je ook tegenkomt, je kiest altijd voor je kinderen. De nieuw vlam komt op de tweede, derde of vierde plaats. Er is te vaak geen tijd en ruimte om elkaar te leren kennen.

Vadertje en moedertje
De eerste vlam na het debacle wil je in huis nemen, weer vader en moedertje samen zijn. Mij is dat niet gelukt, ik wilde bepaalde concessies niet doen en kwam voor de keuze te staan: mijn kinderen of de nieuwe partner. De uitkomst is eenvoudig omdat het hemd nader is dan de rok. Na een aantal pogingen in de loop van de jaren is het geluk van samengaan van twee vlammen en/of gezinnen niet vergunt. Nu, na 14 jaar eenouderschap, zijn mijn kinderen thuis in 'Hotel Papa' en zullen binnenkort de wijde wereld in fladderen. Ik heb al weer jaren een betaalde baan, ben nog steeds structureel moe en als zorgman geef ik mantelzorg aan mijn bejaarde moeder. Voor mezelf heb ik een mijlpaal opgericht: mijn jongste is 18 jaar geworden. Wauw, ik heb het gered (Helaas heeft de biologische moeder zich niet om de opvoeding van haar kinderen bekommerd; voor mij nachten van piekeren, denken, beslissingen nemen en tranen). Ik geef mezelf  complimenten en ben trots op m’n gezin.

Zoek ik nu een partner? Eigenlijk nauwelijks, ik ben gelukkig in mijn huis, met m’n kids, zorg en hobby’s. Maar het zou prettig zijn. Welke leeftijd kijkt een vijftiger naar? Allerlei gedachten spelen dan door het hoofd: Tweede leg? Nee, dank je. Misschien nog wel een LAT met een moeder van in- of uitwonende kinderen.
Een jonge vrouw: als ik naar de vrienden van mijn zoon en dochter kijk, krijg je wel de kriebels van zoveel esthetisch moois! Maar welke vrouw zou bij zo’n oude afgeleefde oude bok zonder geld, grote auto en weinig exotische reizen willen zijn? Carrièrevrouwen: ik heb er ooit één gehad … het lokt wel om als zorgman mee te werken aan …

Ik vertrouw liever op geluk
Een zorg vrouw: het enige recht is het aanrecht, ik wil mijn aanrecht wel eens delen maar ik kook toch beter! Een oudere vrouw? Eigenhuis, genoeg geld, grote charme …De kans is groot dat er manipulaties en vormen van chantage om de hoek komen. Ik vertrouw liever op geluk. Natuurlijk ben ik vatbaar voor feromonen, charisma en magie. Dus toch mobiel worden, veel mensen ontmoeten en alert zijn. Datingsites? Natuurlijk, als het niemand kwaad doet.
MVlife?: leuk om te luisteren en te delen, maar wel kalm aan, het moet geen obsessie worden.
Taxis.

100 voordelen
Soms word ik wat moe van de single ervaringen die ik hier lees. Bijna niemand van ons kiest er bewust voor om single te zijn en zou graag een (leuke) partner aan zijn zijde hebben. Allemaal maken we dingen mee die niet leuk zijn, zoals alleen thuiskomen na een leuke dag, vakantie, trouwerij enz. Alleen verdriet verwerken, alleen jarig worden op je verjaardag, altijd alleen eten en slapen, zo kan ik nog wel even doorgaan. Voor iedereen herkenbaar denk ik. Om over het datinggebeuren nog maar te zwijgen. Voor de een is het ene punt erger dan voor de ander, iedereen heeft zijn eigen zwakke plekkie. En het is goed dat er hier over geschreven wordt. Maar soms…. lijkt het net of ons leven als single minder waard is, dat je alleen kompleet mens bent als je die ene ware gevonden hebt. En daar geloof ik nu weer niet in, mijn leven is niet tweederangs nu!
Lees verder…
Karin   Zo 27 aug            Reageer

Een boze droom
Over 13 dagen is het zover, dan gaat mijn 22-jarige dochter voor 8 maanden naar Curacao. Ik ben apetrots en vertel het tegen iedereen. Maar....van binnen ga ik kapot, huil en schreeuw en denk af en toe dat het gewoon een nachtmerrie is. Vanaf haar geboorte zijn we 1, moeder en dochter, samen hebben we alle tegenslagen overwonnen, en dat waren er heel veel! Ziektes, verlies, angst om haar vader te verliezen, zij kreeg Crohn, ik MS, altijd was zij er, beurde me op, sprak me moed in als het me allemaal teveel werd. En ik haar natuurlijk. alle tegenslagen hebben we samen getrotseerd. En nu is het haar beurt. Ze gaat doen wat ze al zo lang wil en waar ze erg hard voor heeft moeten werken want ze kreeg niks voor niks! En ik lach, doe enthousiast mee aan al het werk wat verzet moest worden en help waar ik kan. Maar over 2 weken is het zover, dan zwaai ik haar voor de deur uit (wegbrengen is teveel voor me) en dan gaat ze. Ik kan het nauwelijks geloven. Probeer aan al het positieve te denken wat we hebben, maar het lukt me even niet.
Christa Za 02 sept          Reageer

Hoe lang wachten met evaluatiemail?
Stel je voor, je hebt elkaar voor de eerste keer ontmoet. Dan zeg je meestal op het einde van de date iets van: "Tot mails". Dan moet even later dus de EvaluatieMail volgen. Best lastig vind ik zo'n mail. Als je haar leuk vindt, dan wil je niet "te eager" overkomen (dus niet meteen de volgende dag natuurlijk), maar je moet toch ook weer iets origineel positiefs schrijven. Ik hik er steeds een beetje tegen aan, maar heb dan toch wel de neiging om na drie dagen eens iets van me te laten horen. Dat lijkt mij redelijk, langer vind ikzelf op desinteresse duiden.
Afijn, ik heb dus een aantal keren na een dag of drie teruggemaild, maar om de een of andere reden ben ik altijd de eerste die weer iets van zich laat horen. Ik heb ook wel eens langer gewacht, vijf dagen bv, maar dat vind ik dus al vrij lang, en toen was ik toch ook weer de eerste die schreef.
David-Jan Ma 28 aug         Reageer

'Dan lachen we er beiden om'
Verliefdheid kan je ook delen zonder dat beide hetzelfde voor elkaar voelen. Wat is dat leuk zeg. De eerste keer dat ik dat presteer. Ik begin te ervaren dat het woord “verliefdheid” zelfs een raar woord is. Het gevoel is gewoon leuk. Lol. Komt ie dan hè. Mijn chef op het werk is een “zij”. Een cheffin dus. En ik vind haar heel leuk. Dat weet zij ook. Ik zei na mijn beoordelingsgesprek tegen haar:“En nu ga ik vertellen wat ik van jou vind: Ik zou je voor geen goud willen ruilen met een andere baas. Jij bent ideaal voor mij. Je bent betrokken en jij denkt ook met je hart. Ik vind je leuker dan leuk en als ik grijnzend naar je toe loop dan kijk ik je iets te lang aan. Lach er om. Dan lachen wij beiden er om.”. En warempel, zij lacht erom. Zij laat een lachje zien als ik weer op het punt sta haar eens flink vast te pakken. En dan kan ik het grijnzen niet laten – want ik weet zij ziet dat ik verliefd naar kijk. En dan kletsen we gewoon door alsof er niks gaande is. En het spreekt vanzelf dat ik haar niet heb vastgepakt. Zij is getrouwd en los daarvan, zij voelt niet hetzelfde voor mij. Niet geheel. Hoewel ik wél denk dat zij een zwak voor me heeft. Lees verder…
EasyGoing Zo 03 sept          Reageer

elfs ’s morgens zat ik nog te tobben: waar moeten we toch naar toe? Een maand vakantie en in heel Europa regende het zo dat de herinneringen aan de recente hittegolf snel wegspoelden. Het zag er niet naar uit dat daar snel verbetering in zou komen. De keuze leek dus te zijn: kort rijden en verregenen in Nederland of lang rijden en verregenen elders. Tot diep in de nacht googlede ik: ‘kindvriendelijk’ en ‘natuurcamping’. Omdat ik toch niet kon kiezen, heb ik Sams argument maar doorslaggevend laten zijn: ik wil naar die boomhut, mama. Die boomhut stond bij een camping in Friesland.

Friesland, een provincie waar ik nou werkelijk nooit kom of aan gedacht zou hebben. Friesland, alleen in het nieuws met een elfstedentocht (en weet jij nog wanneer de laatste was??). Friesland, een van de Noordelijke provincies, maar dan zonder Hunebedden, Gronings museum, of Ikea. Wat heeft Ikea er nu weer mee te maken? Ikea blijkt de grootste trekpleister te zijn van het noorden, met meer dan 2 miljoen bezoekers per jaar. Dit weet ik weer uit de Leeuwarder Courant die ik daar elke dag las (wist je bijvoorbeeld dat er in de zomerperiode maar 7 surveillerende politieauto’s zijn in heel Friesland? Allemaal uit die krant. En dat, wonder boven wonder, wij er één van gezien hebben?)

We trokken dus naar het Friese platteland. Terwijl de slagregens me het zicht op de weg onmogelijk maakten, bitste ik (nog sorry daarvoor): ‘we hadden nu ook naar de kastelen in Luxemburg kunnen gaan’, naar de achterbank.

Op de plaats van bestemming ‘camping met boomhut’ aangekomen, 15 kilometer buiten Leeuwarden, wist ik dat het toch een goede keus was. We zaten in de middle of nowhere. Ik had geen overburen en kon eindeloos wegkijken over velden, waarin slechts 5 windmolens oefenden op simultaandraaien. Er was een wei met schapen, een maïsdoolhof (een vriendin: ohw, dus je hebt Sam de hele vakantie niet gezien, ha ha ha), skelters, een Engelse theetuin om te tuttenbellen en de wc’s waren ook nog schoon.
Caravannetje, luifeltje, kaplaarsjes, regenpak, kopje koffie: de familie stadsnomade was gearriveerd.

Toeristische tips voor een bezoek aan Friesland:
-  Neem altijd regenkleding mee
-  Vergeet je make up
-  Laat je haar ook maar zitten
-  Rijd de maximum snelheid, ze hebben misschien maar 7 surveillance wagens, maar flitsers zát.
-  Smeer op zondag een broodje en stop wat drinken in je tas als je wat gaat doen, want zondagsrust bestaat hier wél

''Sams humeur was onverwoestbaar'

Denk niet dat we het niet leuk hebben gehad omdat we van de 10 dagen 9 dagen regen hadden. Sams humeur was onverwoestbaar. Hij speelde de hele dag buiten met nieuwe vriendjes. Tevreden liet hij zich daarna ook meenemen naar de aanwezige Friese attracties, als het planetarium (Franeker), natuurmuseum (Leeuwarden) en garnalenfabriek (Moddergat) en het meest spectaculair: het randje van Nederland.Vol verbazing keek hij uit over de waddenzee, met in de verte de waddeneilanden. We reden door talloze pittoreske Friese dorpjes, zonder Blokker of Hema. Ik vond het allemaal van ontroerende schoonheid. Het is eigenlijk net als een waddeneiland, maar dan zonder boot en al die potsierlijke appartementen.
Friesland, ik kan het iedereen aanraden, maar dat doe ik niet, want dan gaan jullie ook...

MINI-ADVERTENTIE (ook adv? Mail)

ehalve de vraag of singles economisch gediscrimineerd worden (zie interview) kun je het probleem ook van de andere kant benaderen: voelen singles zich achtergesteld? In het MVlife onderzoek hebben we juist dat eens naar voren willen halen  in een aantal ongebruikelijke vragen aan MVlife lezers.

Als eerste; je hoort het vaak, singles worden beschouwd als de meer flexibele werknemers en staan bij het uitdelen van vakantiedata standaard achter de families. Maar klopt dat beeld?
Om kort te gaan, daarover hoeven we niet te mopperen, de meeste singles voelen zich daarin gelijk behandeld. Slechts 5% van de singles mag dan als laatste kiezen, en 1% van hen heeft het zelf voor elkaar om als eerste in de rij te staan.

(Klik op de illustratie voor een vergroting in een nieuw venster)



Op werk wordt de single blijkbaar niet als de partij gezien die automatisch in een dienende rol hoort, maar hoe zit dat sociaal? Als er op kinderen gepast moet worden of voor zieken gezorgd, worden alleenstaanden dan eerder gevraagd voor zo'n baantje?
De mannen geven min of meer aan dat het allemaal niet zo veel uitmaakt. Maar vrouwen, bij wie anno 2006 zorgtaken nog steeds eerder zullen worden aangevraagd, denken daar toch wat anders over: 32% van de vrouwelijke alleenstaanden geeft aan dat singles voor zo'n taak eerder gevraagd worden terwijl slechts 7% vindt dat ze juist later aan de beurt komen. Toch een opvallend verschil.

(Klik op de illustratie voor een vergroting in een nieuw venster)



Uiteraard kun je het de alleenstaande ook open en bloot stellen: wat zijn de gebieden waarop zij zich het meest achtergesteld voelen? Dan zie je dat mensen komen en gaan, maar tradities blijven bestaan. In het toerisme en de horeca (32% mannen, 37% vrouwen) voelt de single zich niet gelijk behandeld, maar ook de huizenmarkt (25% mannen, 14% vrouwen) scoort goed. Misschien nog opvallender: in de zorg en op het werk wil de single van geen discriminatie weten. Nieuws kan ook verheugend zijn!

(Klik op de illustratie voor een vergroting in een nieuw venster)

In deze editie van MVlife wordt ook weer definitief duidelijk dat er een politieke partij in oprichting is, die zich gaat bezighouden met de belangen van singles. Maar zouden alleenstaanden daarop stemmen?
Dan blijkt dat mannen en vrouwen het redelijk eens zijn en dat een eventuele partij zich in aardig wat belangstelling mag verheugen: iets minder dan de helft van de mannen en vrouwen overweegt zo'n stem zeker. Daarnaast zegt 10% van de vrouwen en 7% van de mannen die stem nu eigenlijk al toe. Ook opvallend: meer dan een kwart van de alleenstaanden zou dat nooit doen.

(Klik op de illustratie voor een vergroting in een nieuw venster)

Meestal schrijft de onderzoeker de conclusie, maar nu kunnen we natuurlijk ook de single vragen wat het overheersende gevoel is. Met andere woorden, over het algemeen wordt de single in Nederland gelijk behandeld, zo vinden vier op de tien  MVlife lezers. Maar als er iets mis is, dan voelt men zich nog net meer genegeerd dan gediscrimineerd. Iets minder dan één op de vijf singles voelt een duidelijke achterstelling. Politieke partij leest u even mee?

(Klik op de illustratie voor een vergroting in een nieuw venster)

e stroom concept verkiezingsprogramma's is op gang gekomen. In het programma van het CDA springen drie zaken in het oog. Het gezin staat centraal: "Wat goed is voor het gezin is goed voor Nederland", de terugkeer naar een 40-urige werkweek en nog meer kinderbijslag.

Het is maar de vraag, of wat goed is voor één specifieke bevolkingsgroep automatisch goed is voor andere bevolkingsgroepen. Als je uitdeelt, en maar blijft uitdelen aan het gezin zonder voldoende acht te slaan op de behoeften van andere bevolkingsgroepen, worden grenzen over­schreden en is wat goed is voor het gezin slechts goed voor een deel van Nederland niet voor heel Nederland. Een werkweek van 40 uur is vooral nadelig voor alleenstaanden en eenoudergezinnen. Bij een verlenging van de werkweek kunnen partners nog steeds kiezen voor de onderlinge verdeling van het aantal te verrichten arbeidsuren. Alleenstaanden en alleenstaande ouders kunnen dat niet.

Kinderbijslag bij alleenstaanden weggehaald
Als de kinderbijslag alweer wordt verhoogd en daarbovenop een inkomensafhankelijke kindertoeslag wordt uitgedeeld, zoals het CDA wil, dan wordt dat bij andere groepen weggehaald: wat de één krijgt betaalt de ander. En dat gebeurt, terwijl sinds 1 januari alle kinderen, ook van rijke ouders, gratis zijn meeverzekerd voor de gezondheidszorg. Dat is een collectieve inkomens­overheveling naar gezinnen van jewelste, ook ten laste van het grijze bevolkingsdeel.
En maar blijven roepen dat ouderen zo duur zijn. Het is bijna ironisch: het CDA wil daarentegen drastisch snoeien in de zorguitgaven. In plaats van rijke ouders weer te laten bijdragen in de zorgkosten van hun kroost, moeten mensen zelf meer gaan betalen als zij in een zorginstelling verblijven, doorgaans ouderen.

De AOW blijft ongemoeid
Het moet gezegd, de AOW blijft ongemoeid. Ook wil het CDA de arbeidskorting voor werkenden met een laag inkomen verhogen (inkomensafhankelijke a.k.) en daarvoor de algemene heffingskor­ting die iedereen krijgt, deels afschaffen. De belasting voor niet-werkenden gaat zo omhoog, voor werkenden omlaag. Een minpunt is dat daarvan vooral deeltijdwerkers profiteren. Die kunnen al zo fijn onderling met partner fiscale voordelen behalen door te schuiven met beider inkomsten­bronnen (zie in een eerdere bijdrage van mijn hand).

'JOVD: kinderen krijgen vrijwillige keuze'

Overigens lijkt 'het voordeel' voor werkenden een wisseltruck. De eerste belastingschijf, waarin de lage inkomens vallen, gaat omhoog, de tweede omlaag.
De VVD toont zich wederom de verdediger van de burgers die aan de goede kant van de grens tussen rijk en arm zitten. De bijstand voor 'jongeren' tot 27 jaar moet worden afgeschaft en de duur van de werkloosheidsuitkering worden gehalveerd van 38 maanden tot 19 maanden, ofwel anderhalf jaar. De belasting gaat voor iedereen met 3 procent omlaag, kassa voor de hoogste inkomensgroepen. De kinderopvang voor werkende ouders wordt gratis. Dat ontlokte aan de JOVD, de jongerenorganisatie van de VVD de uitspraak, dat het kinderen krijgen een vrijwillige keuze is.

Het ondernemerschap voor singles
De AOW-leeftijd blijft 65 jaar. Verder is een goed punt dat startende ondernemers drie jaar lang geen belasting hoeven te betalen op behaalde winst. CISA vindt dat belangrijk omdat zij streeft naar een sociaal-economische infrastructuur van alleenstaande ondernemers en van ondersteunende diensten. Dat moet het ondernemerschap voor alleenstaanden vergemakkelijken en hun economi­sche positie versterken.
Wilders wil dat in artikel 1 van de Grondwet komt te staan dat de christelijk/joods/humanistische traditie dominant blijft in Nederland. Daarmee helpt hij de trias politica, de scheiding tussen kerk en staat, om zeep en ontkent hij de rechten van andersdenkenden en daarmee de onderlinge uitwisseling van ideeën die in het verleden zo vruchtbaar zijn geweest en samenlevingen hebben verrijkt.

enie de Zwaan schreef in de vorige editie dat de kamertoeslag van een hotel je simpelweg de drankjes in rekening brengt die je niet-bestaande partner niet heeft geconsumeerd. Ko brengt daarop een plan in, gebaseerd op het logische principe der marktwerking:
"Hotels in ons land bestaan bij de gratie van het bedrijfsleven. Door week kun je vrijwel geen kamer boeken dan zit het hotel vol met zakenmensen. Die huren een kamer waar ze doorgaans alleen in verblijven. In het weekend echter kun je voor weinig geld een kamer krijgen omdat ze anders leeg staan. Op dit gegeven is het succes van weekendjeweg.nl gebaseerd. Wat heeft dit met singles te maken zul je denken. De Hotels in toeristenoorden bestaan van de vakantiegangers. Buiten het seizoen om staan ze vrijwel leeg of sluiten ze gewoon. Dat is een gemiste kans. Biedt het zakenleven voor weinig geld een exotische accommodatie aan en ook de stille maanden worden voor de toeristenhotels rendabel. Door optimaal je accommodatie gedurende het hele jaar te verhuren kun je ook de singles meer mogelijkheden verschaffen tegen fatsoenlijke tarieven. De stelling dat een single op vakantie minder besteedt dan een stel is onterecht. Juist een single gaat op stap en op zoek naar vermaak. Een stel zal eerder besluiten om zijn uitgaven te limiteren. Ze hebben immers elkaar. Ik ken genoeg stellen die een paar flessen drank in de plaatselijke super kopen en op hun kamer of appartement leeg drinken. Dat doet een single niet, die gaat in de bar zitten op zoek naar aanspraak."

De rest is discriminatie
Hans heeft een geheel eigen perspectief op de zaak, namelijk die als organisator. Hij begrijpt de kamertoeslag wel, maar ervaart alle andere toeslagen simpelweg als discriminatie: "
Graag wil ik medoen aan deze discussie over het prijs- en serviceniveau van reizen voor singles. Ikzelf ben single en ik organiseer reizen. Deze reizen zijn niet alleen voor singles maar ook paren kunnen zich inschrijven voor zo’n reis. Het organiseren van reizen is een soort hobby: ik vind het gewoon leuk om een paar keer per jaar met een groep toeristen op pad te gaan om hen de Zuid-Oost Aziatische eilanden te laten zien. Gelukkig hoef ik niet mijn inkomen te halen uit de reiswereld en ik hoop dat ik daarmee een beetje ‘neutraal’ ben in de discussie. Uiteraard is een reis voor singles duurder dan een reis voor paren. De hotelkamers worden immers maar door één persoon gebruikt en in de gebieden waar ik kom, wordt de prijs per kamer vastgesteld en niet per persoon. De kamerprijs daalt zelfs wanneer iemand alleen op de kamer verblijft omdat er maar één ontbijt wordt gebruikt."

Toch komt in het totaalplaatje een paar gunstiger uit dan een single: dat valt niet te vermijden. Het is echter ronduit belachelijk dat er andere toeslagen worden gerekend voor een single. De kamers zijn het enige verschil in de inkoop die een reisonderneming moet doen: tickets zijn even duur, de busjes en boten zijn even duur, het eten en drinken is even duur. Toeslagen buiten de directe kosten van een kamer zijn volledig onterecht en zeer zeker discriminerend ten opzichte van een single!"

Hogeropgeleide mannen en donkere vrouwen
Het vorige nummer van MVlife Magazine bevatte een discussie over de single en de  multiculturele samenleving. Bewering: het aantal gemengde relaties is een graadmeter voor integratie. Maar Joost is iets anders opgevallen:
"Ik probeer al járen een relatie te krijgen met een goed opgeleide donkere vrouw. Vreemd, maar ik kom ze zeer zelden tegen op een datingsite. En als ze er al zijn dan wordt er geen contact gezocht met mij. Ook ik ben hoog opgeleid, heb goed betaald werk en ben aantrekkelijk (zegt men). Ik krijg zo langzamerhand het idee dat ook donkere vrouwen niet voor blanke mannen vallen. Misschien is dit “probleem” wel universeel en niet typisch Nederlands.

Trop ziet het probleem juist een beetje andersom, de goed opgeleide mannen hebben juist niet zo'n interesse:
"Ik als donkere en hoogopgeleide vrouw vind vaak blanke mannen leuk. En wat in het stuk staat klopt, juist laag opgeleide mannen blijken er meer open voor te staan. Op een site als e-Matching krijg ik nauwelijks reacties en bij Relatieplanet bijvoorbeeld zat. Maar of je daar op zit te wachten. Maar zoals Joost schrijft "Ik zoek al jaren" Ik geloof niet dat het zo werkt. Die klik moet er gewoon zijn...blank of zwart."