e leest en hoort er steeds meer over. Op het Internet kun je er je hart aan ophalen. Vele tijdschriften, zelfs gerespecteerde damesbladen, vullen er hun kolommen mee. Zelden zult U ze beleven zoals ik dat doe, maar daarover later meer
Mijn eerste date ligt al weer jaren achter mij hoor. Tenslotte ben ik niet echt meer de jongste (geboren in 1958). Na een paar mislukte vriendschapjes ontmoette ik mijn droomvrouw waar ik enkele jaren later mee in het huwelijk trad.
Helaas gooide een kleine bacterie ook roet in die relatie: in het jaar 2000 werd ik getroffen door een infectie met de Meninchococken-bacterie, beter bekend als hersenvliesontsteking. Na een heftig ziekbed en een lange revalidatie restte mij niets anders dan blind, en inmiddels gescheiden, door het leven te gaan.
Gelukkig ben ik sinds een jaar in het bezit van mijn lieve geleide-hond Fabio, waardoor het leven er weer heel anders uit is gaan zien: menige ontmoeting verliep anders dan daarvoor, met name omdat Fabio een onweerstaanbare aantrekkingskracht heeft op vrouwen. Grappig, om mee te maken hoe al die meiden zich al knuffelend en liefkozend in zijn armen en om zijn nek werpen. Ik heb meestal het nakijken, want voor mij is dan even geen aandacht meer..
Tja, hoe moet dat verder, zo vroeg ik mij af. Na jarenlang alleen zijn leek het mij wel leuk om weer eens een vriendinnetje te vinden. Maar ja, als ik al een leuke vrouw kan ontmoeten (want hoe moet ik die als blinde langs zien komen), dan merk ik al gauw dat de aandacht toch vooral gaat naar Fabio en ik, oh ja, de hond heeft ook een baasje. Lieve man hoor, daar niet van, maar die hond he, die is toch wel erg lief met een hoge aaibaarheids-factor..
Natuurlijk is er wel interesse voor mijn persoontje, al speelt interesse voor de handicap (niet leuk) vaak een grote rol in. Mijn leventje, mijn persoon, verschuift vaak een beetje naar de achtergrond. En dat is toch wel jammer. Want ik heb een interessant leven achter de rug en zie mijzelf in ieder geval wel als iemand met veel interessante en boeiende kanten. Als jochie van 16 voer ik al op schepen over de hele wereld. Op mijn 22e werd ik beroepsmilitair, waardoor ik tot twee keer toe werd uitgezonden naar Libanon. Alleen daar over kan ik een boek schrijven.
|
Om nog maar te zwijgen over mijn werk in een jeugdgevangenis in Nijmegen en een Internaat in Zetten. Stof genoeg voor drie romans.
Na die periodes werd ik toch weer beroeps-militair, om precies te zijn officier bij de Luchtmacht. Doch helaas gooide die bacterie roet in het eten. Of moet ik zeggen: zand in de ogen.
Nu, na een aantal jaren lang te hebben gerevalideerd, een zware periode in Vught, een scheiding en een lange zoektocht naar de zin van het leven, woon ik tot volle tevredenheid in Roden, een klein plaatsje onder de rook van de stad Groningen.
Oke, een klein flatje, maar wel in het centrum van het dorp, bossen vlakbij en zeker met behulp van Fabio is de wereld klein genoeg om te bereizen hoor. Niet eenvoudig, zo in het duister, maar waar een wil is, is een weg. Mijn motto? Nulli Cedo, al lukt dat natuurlijk niet altijd. Veel staat al weer op de rails: mijn huis, een baan, vrienden om mij heen en zorgzame familie. 1 ding ontbreekt nog: een lieve vrouw aan mijn zijde. Na een aantal mislukte ontmoetingen zelfs aan het e-daten geslagen. Daar moest ik wel even voor slikken en een paar drempels nemen hoor, maar toch maar doen, want alleen is toch maar alleen, niet waar. Tot nu toe heeft dat (nog) niet geleid tot een relatie of nieuwe vriendschappen. Maar ik weet zeker, dat ook voor mij de Prinses op het Witte Paard ooit voorbij zal komen. En nu maar hopen dat ik haar op tijd zie!
Mail Willem op wier0301@planet.nl
|