"In de zomer van 1984 was ik op vakantie op Kreta. Heerlijk genieten van het toe nog vrij rustige eiland. De rust, de mensen, het was voor mij het ideale paradijs. De laatste avond kwam ik een man tegen die uit Belgrado in het toenmalige Joegoslavië kwam. Hij was voor het eerst na het overlijden van zijn vrouw, 5 jaar daarvoor, alleen op vakantie. Ik was ook een paar jaar daarvoor mijn man verloren en al snel raakten we aan de praat over het leven, de dood en de liefde.
Steenkolen Engels
Er was een echte klik tussen ons, geen liefdesklik, maar een klik zoals die tussen twee mensen kan ontstaan zonder dat er sprake is van liefde. Erg moeilijk om te omschrijven, maar we voelden het allebei. We praatten die nacht de hele nacht door. Gelukkig spraken we allebei redelijk steenkolen Engels, dus konden we ons goed verstaanbaar maken. Pas rond zes uur 's ochtends waren we te moe om door te gaan en gingen we allebei naar ons eigen hotel.
Vliegtuig gemist
Ik moest eigenlijk de volgende dag weer terug naar Nederland. Maar toen ik 's ochtends wakker werd besloot ik eerst even naar het hotel te gaan van mijn nieuwe vriend. Hij was ook al wakker en zat in de lounge te ontbijten. Zodra hij me begon hij druk te zwaaien. Ik moest en zou gezellig meeontbijten – ook al had ik al wat gegeten. Van het een kwam het ander en na een paar uur praten kwam ik er achter dat ik mijn vliegtuig had gemist. In deze tijd misschien wat minder erg. Maar toendertijd was een vliegticket behoorlijk prijzig en moest je toch echt een nieuwe ticket kopen als je een vlucht mistte.
| "Van het een kwam het ander en na een paar uur praten kwam ik er achter dat ik mijn vliegtuig had gemist" |
Eeuwige vakantie
Maar dat deerde me niets. Ik was ook weer niet zo armlastig dat ik door dat foutje een jaar lang bruine bonen moest eten. Na met Vladimir, want zo heette hij, overlegd te hebben besloot ik maar een week langer te blijven. In Nederland was er toch niets dat zo belangrijk was dat ik naar huis moest, en Vladimir had nog een week vakantie te gaan. We besloten die samen door te brengen.
De ene na de andere dag vloog voorbij. We wilden allebei wel eeuwig blijven maar dat was helaas onmogelijk. In de laatste nacht die we samen hadden zaten we weer tot zes uur ´s ochtends te praten. Voor ons afscheid stelde Vladimir voor om volgend jaar weer af te spreken. Het leek me meteen fantastisch. Je weet natuurlijk nooit of zoiemand ook echt een jaar later weer op komt dagen, maar hij was me het risico waard. We namen afscheid en spraken af elkaar exact een jaar later weer te ontmoeten.
Wake-up cadeautje
Teleurgesteld dat de vakantie voorbij was en vooral dat ik Vladimir een jaar niet meer zou zien, ging ik naar mijn hotel terug. Vladimir had een vroege vlucht en moest rechtstreeks door naar het vliegveld. Toen ik de volgende ochtend wakker werd gebeld door de receptie dacht ik dat het mijn wake-up call was. Maar er bleek iets voor me te zijn bezorgd. Ik snelde nog in mijn pyjama naar beneden en op de receptie stond een enorme bos bloemen met een klein cadeautje erbij. “Voor mij?”, vroeg ik de receptionist. “Ja”, knikte hij. Ik pakte de bloemen en het cadeautje en ging weer naar mijn kamer.
| "op dagen dat ik me rottig voel, dan eet ik van het andere bord dat Vladimir me gaf" |
See you next year
Weer terug op mijn kamer pakte ik het cadeautje uit en ik was verrast. Valdimir bleek de borden van ons laatste etentje samen te hebben bewaard en die mij nu cadeau te doen. Op een begeleidend briefje -dat ik nog steeds heb - stond, heel schattig: "For you for all the time we spent together. Maybe next time you eat you can think of me and the time we had together. See you next year, Vlad." Met de borden veilig in mijn handbagage ging ik met een heerlijk gevoel naar huis. Ik kon haast niet wachten om mijn familie te vertellen over mijn avonturen en ik kon al helemaal niet wachten tot volgend jaar.
Een dag te vroeg
Na een jaar met relatieve rust ging ik weer naar Kreta. We hadden op 1 juli afgesproken en ik boekte voor de zekerheid alvast een dag van tevoren, voor het geval ik vertraging had.
|
|
 |
| Kreta bracht Els en Vladimir veel geluk totdat hun droomvakanties in 1996 door oorlog abrupt tot een einde kwamen. |
|
Ik kwam aan in mijn hotel, pakte snel de koffer uit en ging alvast naar het kroegje waar we de volgende dag af hadden gesproken. Na een kwartiertje komt de barman op me af met een lekker glas wijn. "Maar ik heb niets besteld", zei ik. Toen wees hij naar een man aan de bar, het was Vladimir!
We omhelsden elkaar en we konden niet snel genoeg vertellen hoe blij we waren elkaar weer te zien. Hij bleek ook voor de zekerheid een dag eerder aangekomen te zijn. Hij was ook voor de zekerheid alvast even gaan kijken of hij de goede kroeg wel kon vinden, en hij was net naar de wc geweest toen hij me ineens zag zitten, vandaar dat hij me die wijn liet brengen als verrassing. De volgende vijf weken beleefden we weer heel wat met elkaar. We gaven elkaar talloze leuke kleine cadeautjes, we gingen duiken, we gingen rondrijden op het eiland en het was - bijna onmogelijk - nog leuker dan het eerste jaar. Weer volgde er een zwaar afscheid en weer spraken we een jaar later af.
Liefde maar niet verliefd
Een jaar later waren we er allebei uiteraard weer. En weer was het een fantastische tijd. jaren lang kwamen we allebei een dag eerder aan dan afgesproken en zagen we elkaar in 'ons' kroegje. Elk jaar weer verrasten we elkaar met leuke cadeautjes, van een Romeinse munt voor hem (hij spaarde munten) tot en met een prachtige bergwandeling met uit het niets ineens een tafel met wijn en lekker eten. Een en al romantiek. Verliefdheid was het nooit, het was liefde zoals je die voelt voor kinderen of dieren, al klinkt dat zo wat denigrerend. We pasten bij elkaar, dat was duidelijk.
Vermoord
Jarenlang zagen we elkaar. Tot 1996. Ik was zoals gebruikelijk een dag vroeger op het eiland maar Vladimir was nergens te bekennen. Ik maakte me een beetje zorgen, we waren er immers altijd allebei een dag te vroeg. Toen hij op de afgesproken dag er ook niet was besloot ik, voor het eerst, maar naar zijn huis te bellen in, tja, Joegoslavië was het toen niet meer. En die burgeroorlog bleek ook de reden dat Vladimir niet was gekomen. Ik kreeg een van zijn kinderen aan de lijn en die vertelde me het verschrikkelijke nieuws dat Vladimir een paar weken eerder was vermoord in de oorlog.
| "Mijn Vladimir, mijn maatje, hij was niet meer" |
Ik viel helemaal stil. Mijn Vladimir, mijn maatje, hij was niet meer. Zijn kinderen bleken geprobeerd te hebben me te bellen, ze wisten van mijn bestaan, maar door de oorlog lukte het niet goed naar Nederland te bellen. Ik had zelfs geluk gehad dat ik hen überhaupt te pakken kreeg. Ik besloot ter plekke dat ik, ondanks de oorlog, naar Belgrado zou gaan om zijn graf te bezoeken.
Laatste bezoek
Helaas lukt dat niet zo snel, het was zowat onmogelijk om in die stad te komen. Maar het volgende jaar, waarin ik eigenlijk naar Kreta zou gaan zette ik alles op alles en ging op de dag dat we normaal gesproken in ons kroegje elkaar weer zouden zien naar Belgrado. Zijn kinderen waren erg hartelijk en aardig, ondanks de constante dreiging van oorlog. Ze namen me mee naar zijn graf en ik heb daar een uur zitten huilen. Ik had zijn bord dat hij mij na de eerste vakantie had gegeven meegenomen en die zette ik bij zijn graf. Ik ben toen weggegaan en nooit meer terug geweest, niet naar zijn graf en niet naar Kreta. Bij Vladimir ligt nu ook een stukje van mijn hart begraven. Ik weet zeker dat ik nooit meer zo'n man tegen zal komen. Maar daar heb ik ook vrede mee. Vladimir was uniek, en naar vervanging moet ik ook niet zoeken. Ik word elke dag nog vrolijk alleen al bij de herinneringen aan onze vele vakanties samen. En op dagen dat ik me rottig voel, dan eet ik van het andere bord dat Vladimir me gaf."
Romantische verhalen
Wil jij jouw verhaal ook delen met de rest van MVlife, ga dan naar het forum.
|
|
