We begonnen met het sturen van een bescheiden vragenlijst naar alle drie de sites. Die vragen gingen over de wetenschappelijke basis van de sites. Wie zijn er bijvoorbeeld getest? Wie hebben die tests uitgevoerd en waar kunnen we die tests eigenlijk zien? En hoe zijn die testresultaten toegepast op de tests van de sites? Zowel Relatieklik als Parship reageerden positief en stuurden hun antwoorden terug.
Maar helaas heeft MVlife tot op heden nog helemaal niets gehoord van Be2. Mailtjes naar het moederbedrijf in Duitsland, mailtjes naar de Nederlandse tak, helemaal geen reactie, niet eens een officiële weigering. De enige conclusie die we hieruit trekken is dat Be2 kennelijk niet wil laten weten hoe wetenschappelijk ze precies zijn. We blijven dus al snel over met twee sites. MVlife vroeg drie deskundige wetenschappers naar hun oordeel over de antwoorden van beide sites. (Klik hier voor de precieze vragen en antwoorden van Parship en hier voor die van Relatieklik).
Stevige kritiek
Relatieklik is begin dit jaar gestart en heeft op het eerste gezicht veel weg van Parship. Ongeveer dezelfde lay-out en de test van Relatieklik zou gebaseerd zijn op wetenschappelijke leest. Dr. Winnie Gebhardt, universitair hoofddocent op de afdeling Klinische- en Gezondheidspsychologie aan de Universiteit van Leiden geeft haar oordeel over de reactie op onze vragen door Relatieklik: "Hun reactie omvat in mijn ogen een genuanceerde kijk op wat nu eigenlijk een 'goede match' in zou kunnen houden. Ze zeggen op hun website dat ze hun matchingsmethode baseren op wetenschappelijke inzichten, maar ze suggereren niet dat hun methode wetenschappelijk bewezen is".
Maar Dr. Pieternel Dijkstra, psychologe en schrijfster van diverse boeken over relaties, heeft stevige kritiek op de test van Relatieklik: "één van de tests die Relatieklik gebruikt - de Myers-Briggs Type Indicator - is weliswaar een veelgebruikte test, maar is technisch gezien brandhout. Jammer dat ze net die test gebruiken om iemands persoonlijkheid te meten want daar zijn veel betere tests voor.
'Als je studenten een voorbeeld zou moeten laten zien van een slechte test, dan zou je die van Parship moeten nemen.' |
|
Van de overige tests geven ze aan dat deze alleen gebaseerd zijn op wetenschappelijke inzichten en theorieen, maar als dusdanig niet goed zijn onderzocht." Kortom, Dijkstra is niet onder de indruk van de Relatieklik-test.
Adviserende rol
Prof Dr. Roos Vonk, hoogleraar Sociale Psychologie aan de Radboud Universiteit Nijmegen, kan zich, ondanks dat er volgens haar wel genoeg verbeterpunten te vinden zijn, wel redelijk vinden in de Relatieklik-test: "Ze geven zelf aan dat je niet op alleen de test moet matchen en dat ze slechts een adviserende rol bieden. Je moet naar veel meer kijken dan karaktertrekken alleen en daar hebben ze gelijk in. Het klinkt alsof ze de wetenschappelijke literatuur echt kennen. Achtergrond, politieke voorkeur, woonplaats, muziekvoorkeur, dat zijn allemaal punten waarop je mensen zou kunnen matchen. Maar die lijst mag bij Relatieklik van mij wel een stuk uitgebreider. De test van Relatieklik is niet echt een psychologische test. Maar in het land der blinden is eenoog koning, dit is een heel stuk beter dan de wetenschappelijke claims van andere datingsites."
Er zijn bij de test van Relatieklik volgens de drie wetenschappers veel verbeterpunten, maar ze geven ook aan dat de test wel de potentie heeft om mensen te kunnen matchen. Last but not least pretendeert Relatieklik niet meer dan dat het waar kan maken.
Rood haar, kleine hond
Wie wel pretendeert wetenschappelijk te zijn is Parship. Zij zeggen dat ze een wetenschappelijke test afnemen, maar de drie wetenschappers zijn niet positief over de door Parship gebruikte test en de antwoorden op de door MVlife gestelde vragen.
Vonk: "De lijst van artikelen waarop ze zeggen dat hun test is gebaseerd, is om te huilen, Duitse studies, interne rapporten, Jung, dat is geen wetenschap en zeker geen wetenschap waarop je een test kan baseren. Die Schmale (wetenschapper achter Parship, red.) is denk ik aan het hobbyen geweest ergens in een achterkamertje en heeft een testje gemaakt. Misschien doet hij zijn eigen ding ergens in een hoekje op zijn universiteit, maar met wetenschap heeft dit niets te maken. Je kan zonder moeite en zonder onderzoek al makkelijk een duizend maal betere literatuurlijst maken. En dan beweren ze dat ze hun eigen onderzoeken niet publiceren omdat het voor een bedrijf gedaan is. Dat is onzin.
Elk goed onderzoek dat aan wetenschappelijke eisen voldoet kan worden gepubliceerd, of het nu voor een commercieel bedrijf is of niet. Het zegt mij al genoeg dat er nergens echte publicaties van Parship of de mensen achter Parship te vinden zijn. En dat zie je ook als je naar de inhoud van de test gaat kijken. Dat is gewoon natte-vinger-werk. Als je studenten een voorbeeld zou moeten laten zien van een slechte test, dan zou je die van Parship moeten nemen. De wetenschappelijke basis van Parship is echt flinterdun.
Als ik een dag op de markt zou rondlopen en ik zag dat veel mensen met rood haar een kleine hond hadden, dan kan ik toch niet beweren dat dat wereldwijd iedereen met rood haar een kleine hond heeft?
|
Wat is wetenschappelijk?
De term 'wetenschappelijk' wordt gebruikt voor onderzoeken en tests waarvan via onderzoek is aangetoond of ze wel of niet werken. Onderzoek dat goed in elkaar zit wordt gepubliceerd in internationale (vak)tijdschriften. Bovendien kan gedegen onderzoek door anderen nog een keer worden uitgevoerd met (nagenoeg) dezelfde resultaten en dezelfde conclusies. Allemaal belangrijke punten waarmee onderzoekers en wetenschappers de kwaliteit van hun eigen en elkaars werk waarborgen en controleren.
Een goede wetenschapper heeft immers niets te verbergen, sterker nog, juist die publicaties zijn een statussymbool waar veel waarde aan wordt gehecht. Hoe meer publicaties, hoe groter je naam in de wetenschappelijke wereld. Wie niet publiceert hoort er niet bij. |
Het onderzoek naar de honden van mensen met rood haar is dan zelf al slecht, of beter gezegd, er is in feite helemaal geen sprake van echt onderzoek. Als je daar zulke claims aan verbindt ben je misleidend bezig. En je zet de psychologie als wetenschap in een kwaad daglicht."
Publicatiegebrek
Dijkstra vindt het gebrek aan publicaties van Parship of de wetenschappers achter de test van Parship, in vooraanstaande wetenschappelijke (vak)tijdschriften ook opvallend: "Ik mis echt stevig, internationaal onderzoek waaruit blijkt welke eigenschappen relevant zijn voor een goede relatie of match. Dat onderzoek is er heel veel, dus ik snap niet waarom ze dat niet hebben gebruikt. Dat onderzoek is bovendien objectief en niet gestuurd door de psychoanalytische theorie. Die theorie, die dus in de test van Parship wordt gebruikt, is namelijk erg zwak onderbouwd. Gezien de literatuurlijst van Parship vind ik de wetenschappelijke basis dan ook zeer zwak."
Geen bewijzen
Ook Gebhardt kan zich niet echt vinden in de antwoorden van Parship. "Ik kan veel minder met die reactie van Parship. Het lijkt erop dat ze zeggen dat het een fantastische methode is die wel degelijk volledig wetenschappelijk onderbouwd is, en die getoetst is onder 80.000 mensen. Maar de resultaten daarvan willen ze vanwege commerciële overwegingen niet vrij geven. Ik zou hen veel minder serieus nemen. Volgens Parship is bijvoorbeeld een studie met controlegroep niet nodig. Maar dat zou de enige echte wetenschappelijke toets zijn: een groep wordt gematcht op basis van de Parship-methode, een andere groep kiest zelf kandidaten uit bijvoorbeeld met behulp van foto's en informatie, en een derde groep wordt random gematcht (krijgt willekeurige partners toegewezen, die alleen wat geslacht en leeftijd 'gematcht' worden bijvoorbeeld).
Als de Parship-methode dan significant beter scoort dan de overige condities wat het aangaan van (langdurige) relaties betreft, hebben ze een -wetenschappelijk- punt. Maar hiervoor ontbreken de bewijzen", aldus Gebhardt.
'Ik mis echt stevig, internationaal onderzoek waaruit blijkt welke eigenschappen relevant zijn voor een goede relatie of match' |
|
Garantie
Vonk stipt nog een ander punt aan waar zij moeite mee heeft: "In de reclameuitingen van Parship wordt vaak geadverteerd met 'vind de liefde van je leven, gegarandeerd'. Ik vind dat niet kunnen omdat geen een datingsite met wat voor test dan ook een garantie zou kunnen geven. En al helemaal niet met dit slappe verhaal. Maar al maak je de beste test ooit, dan nog kan en mag je geen garanties geven."
Vonk heeft de test zelf ingevuld om te zien wat het inhield en heeft daarna haar geld terug gevraagd: "Ik vond de claim 'psychologische test' totaal niet gerechtvaardigd en dus misleidend. Na een beetje aandringen en het wijzen op de tekortkomingen van de test van Parship kreeg ik uiteindelijk mijn geld terug."
Volgens Vonk zouden, in het geval van Parship, veel meer mensen het recht hebben hun geld terug te vragen: "Allereerst voor de test, omdat dit geen echte psychologische test is. Je zult geen enkele serieuze psycholoog kunnen vinden die deze test goed vindt. En ten tweede voor het inschrijven als lid van de site, omdat er helemaal geen garantie is dat je een partner vindt, terwijl ze dat wel suggereren in hun advertenties."
Wetenschap ver te zoeken
Vonk, Gebhardt en Dijkstra zijn kritisch over beide sites. De wetenschappelijke achtergrond van de test van Relatieklik is volgens de drie beter dan die van Parship. Maar beide tests kunnen zeker beter en met name de beschikbare wetenschappelijke kennis over relaties wordt niet voldoende benut. Ook het gebrek aan publicaties vinden de wetenschappers opvallend. En wie niet publiceert wordt door collega-wetenschappers niet serieus genomen. Ruimte voor verbetering is er dus genoeg. Uiteraard zou je bij allebei de websites de liefde van je leven tegen kunnen komen, maar met wetenschap heeft dat niets te maken.
Naborrelen over dit onderwerp?
Klik hier om met de andere MVlife'ers in het forum te discussiëren over de wetenschap achter datingsites of een van de vele andere onderwerpen.
|