Nou daar kan ik heel kort in zijn: Alles. Dat mijn ex niet met mij verder wilde, kwam voor mij als donderslag bij heldere hemel. Ik dacht dat ik gek werd. Ik mis gewoon mijn complete gezin. Na bijna zeven jaar voel ik me nog steeds geamputeerd. Mijn ex was mijn eerste liefde en zelfs nu nog, als ik hem zie zou ik zo weer voor hem kunnen vallen. Maar mijn ex koos voor een ander leven, met een andere vrouw en dat is iets dat voor mij gewoon niet te accepteren is.
Ik mis de kampeervakanties met zijn vieren. Ik mis de vierde man aan tafel. Ik mis een maatje, een arm om mij heen. Als ik nu weleens op datingsite naar mannen zit te kijken, vergelijk ik ze altijd met mijn ex. Als ik in het dagelijks leven mannen bekijk, ‘mankeert’ er altijd wel iets aan. De één draagt verkeerde sokken, de andere heeft een rare bril, etc. Als ik in de weekenden mijn ex zie bij de sporten van de kinderen komt soms dat vlindergevoel weer in mijn buik. Ik weet niet wat het is, maar zo ligt het nou eenmaal.
Ik ben nu zeven jaar alleen, heb in die tijd nog een relatie van anderhalf jaar gehad, maar deze man loog de hele boel bij elkaar. Na twee stukgelopen relaties durf ik niet meer. Ik wil niet meer gekwetst worden. Ik voel me eenzaam en verlang zo terug naar het leven van weleer.
-
Laatste weblogreacties
- Medicijnvrouw zegt: 'Dacht slim te zijn…' op topic 'Zaterdagdebat: Singles stellen te veel eisen aan nieuwe partner' 5 uur geleden
- Medicijnvrouw zegt: 'Je omgebouwde zus, oh sorry…..' op topic 'Zaterdagdebat: Singles stellen te veel eisen aan nieuwe partner' 5 uur geleden
- Medicijnvrouw zegt: 'Ja, ik heb net voor meer dan 30 euro op een boekenmarkt...' op topic 'Nederlanders geven te veel geld uit aan leuke dingen' 5 uur geleden
- funfactory zegt: 'Het is niet mijn broer, maar wel de zoon van mijn...' op topic 'Zaterdagdebat: Singles stellen te veel eisen aan nieuwe partner' 15 uur geleden
- Moniekie zegt: 'Keus is niet moeilijk Slens: als we de paranoia moeten...' op topic 'Zaterdagdebat: Singles stellen te veel eisen aan nieuwe partner' 15 uur geleden
Wie stuurt de ingezonden brieven hier. Komt nooit een reactie bij ingezonden werk. Een actie van redactie, zo’n casus?
@Mariana: De mails in de rubriek ingezonden zijn reacties op een redactioneel stukje in de weblogmail.
In elk geval een dramatische “casus” met een hoog slachtoffergehalte. Prachtige voorbeelden over verkeerde sokken en brillen. Ik vind het een beetje onwerkelijk allemaal. Echte situatie? Ik zou therapie aanbevelen ;-)
Mariana, deel jij de ervaring van de schrijfster? Ben jij verlaten door de liefde van je leven of was jouw relatie maar zozo en was ‘t begrijpelijk dat er een eind aan kwam? Verkeerde sokken en brillen is niet iets om letterlijk te nemen maar om te laten zien dat de liefde echt diep zat/zit en dus moeilijk te evenaren is? Bovenal als je hem omwille van de kinderen nog steeds ‘moet’ zien? En slachtoffer, ze klaagt niet over hem, geeft hem nergens de ‘schuld’ van, ze houdt van hem, dat is alles… En leuk al die verhalen over doorgaan en niet zeuren. Het zal je maar gebeuren!
Nou mijn beste schaatster,
Mariana heeft zeker een punt als ze praat over slachtoffergehalte. Zij is net zo goed als haar ex-man schuldig aan het feit dat hun huwelijk kapot gegaan is. Je hoeft alleen maar te lezen wat ze als aanvulling op de titel geeft. Ze geeft daar aan dat alles verkeerd is aan hem. Dus tja, dat impliceert voor mij toch wel dat ze zichzelf inderdaad als slachtoffer ziet.
En zolang je dat blijft doen dan vergelijk je elke man met je ex. En dus inderdaad zou ze eens in therapie moeten gaan. Ben het niet snel met Mariana eens, sterker nog in een eerder (vergelijkbaar) casus verweet ze mij dat ik … Nou ja is verder ook niet zo belangrijk.
Jij stelt verder nog dat ze niet klaagt. Mwah zoals ik al zei…. dat woordje alles legt het haarfijn uit.
@ de persoon die de brief heeft ingestuurd.
Geef jezelf een schop onder je kont en blijf niet in het verleden hangen. De relatie met je ex-man is voorbij. Ga voor jezelf eens na wat zijn negatieve punten zijn, want geloof me die heeft hij zeker. En zie je die niet dan moet je je rose bril met een sneltreinvaart afzetten en de werkelijke wereld inkijken.
Dus kijk wat er negatief aan hem is ….. dan zul je zien dat hij niet Mr. Perfect is. En wees daar maar blij om want perfect is saai.
Beste Thecla, dat woordje ‘alles’ zegt dat ze alles mist en niet wat er allemaal verkeerd aan haar ex is. En ze legt alles bij zichzelf, dat ZIJ niet kan accepteren dat ‘t over is, niet dat ze van hem niet accepteert dat hij een ander heeft. Ze gooit niet met modder of zo. En weet je Thecla? Er zijn mensen die jaaaaren mooi weer kunnen spelen, nooit aangeven wat er mis zou zijn of wat ze anders zouden willen zien, de binnenvetters om het maar even zo te noemen. Die zijn ook ineens vertrokken, kun je geloven of niet maar die zijn er echt.
Uiteraard heeft een medaille twee zijden en zal het ongetwijfeld ook haar schuld zijn geweest dat haar ex haar verliet, maar ik zag inderdaad nergens staan dat zij met modder gooide of over hem klaagde.
Zij zit met een probleem, zij heeft het er na al die jaren en enkele teleurstellingen moeilijk mee…
Ik heb met haar te doen en wellicht hebben jullie gelijk dat ze therapie nodig heeft maar dat zou je ook op een emphatischer wijze hebben kunnen uitdrukken.
Ik ben het met schaatser eens…
Ik kan me goed voorstellen wat de schrijfster meemaakt. Ik deel geen kinderen met hem, gelukkig maar, denk ik nu ook weer, als ik zoiets lees. Maar ik hield ook nog van hem toen we uit elkaar gingen, dus daarin herken ik het wel. En daar zit ‘t hem denk ik ook in dat het zo moeilijk is om niet weer die gevoelens te hebben, want het is ooit zíjn keuze geweest om haar te verlaten, zijn gevoelens voor haar waren blijkbaar veranderd, de hare voor hem niet.
Je gevoelens kan je niet verloochenen. Hem ontlopen wel, maar dat gaat moeilijk als je je kinderen samen hebt. Dus wat mij betreft – niks geen slachtofferrol, alleen maar pure gevoelens die haar blijkbaar overvallen, die er nu eenmaal zijn en waarom zou je dat niet mogen vertellen? Wat een onzin trouwens om iemand dan direct maar therapie te gaan wensen. Er zijn zat singles die ook al jaren hunkeren naar weer een goeie relatie maar die vertellen niet het verhaal er bij, moeten die dan ook maar in therapie gaan?
Apart hoe iedereen zo’n stuk dan weer anders leest, ieder vanuit zijn eigen achtergrond.
Beste Flake, ik vermoed dat mensen die het hardst roepen om de slachtofferrol van een ander er zelf tot over hun oren in zitten. Ze zijn alleen gewoon te druk met ontkennen van hun eigen gevoelens z0dat ze niet eens in de gaten hebben dat ze zelf degene zijn die therapie nodig hebben :)
Wahahahahaha schaatster,
Als ik ergens geen last van heb is het van een slachtofferhulp. Maar goed dat zal dat wel komen omdat ik degene was die de scheiding geïnitieerd heeft. En daar heb ik nog geen moment spijt van. Sterker nog, ik had wellicht nooit met hem moeten trouwen. Maar ja, je bent jong en doet soms dingen …..
@Flake
In mijn ogen is het niet gezond om alle mannen met je ex-man te vergelijken. Daarmee doe je de andere mannen tekort en dat is niet fair ten opzichte van hen. Mij lijkt het ook erg lastig leven om in het verleden te blijven leven…. maar goed dat is haar keuze. Het is volgens mij ook zo, dat ze stil blijft staan….. en stilstand is achteruitgang. Nogmaals dat is haar keuze, maar wel jammer dat ze dan heel wat mooie dingen van de wereld misloopt. Van de andere kant zal ze daar wel tevreden mee zijn. So be it….
slachtofferhulp – slachtofferrol… scusi
Mij treft deze passage het meest “Na twee stukgelopen relaties durf ik niet meer. Ik wil niet meer gekwetst worden. Ik voel me eenzaam en verlang zo terug naar het leven van weleer”.
Ik kan me voorstellen dat na een verbroken relatie waarvan je de breuk niet zag aankomen (hoewel ik me dat altijd afvraag….. dat je zoiets niet ziet aankomen) of voelt aankomen je rouwt. Maar zeven jaar? ik, en ik spreek voor mezelf, zou mezelf de tijd geven om te rouwen maar na een tijd toch mezelf die schop onder de kont geven om door te gaan en de ervaring meenemen. Dat dan inderdaad dan maar door middel van therapie te volgen als mij dat zelf niet zou lukken.
Voor de kinderen en de voetbal zou ik een praktische oplossig zoeken: de ene week pa met zijn nieuwe vriendin, de andere week jij. Dan hebben de kinderen ook de onverdeelde aandacht van de betreffende ouder.
De inzender wens ik veel sterkte toe: je zal toch maar zo’n leven willen leiden (lijden..)
voetbal = sporten, want sporten is meer dan voetbal alleen ;)
Beste Thecla, ik ken je niet maar ik vraag het me af. Alleen al omdat je je niet in kunt leven in het verhaal van de schrijfster. JIJ hebt nergens last van, JIJ hebt de scheiding aangevraagd, JIJ hebt geen spijt, JIJ hebt het gevoel dat je nooit met hem had moeten trouwen enzovoort. De schrijfster heeft dat niet, dat is iemand anders en die vertelt gewoon haar verhaal. En ze staat niet stil maar het valt haar allemaal moeilijk, maakt ze met voorbeelden duidelijk die volgens mij niet letterlijk genomen moeten worden. En weet je, voor haar was dit wellicht het mooiste, jij hebt het waarschijnlijk nog nooit meegemaakt??
Beste Moniekie, wat zou ’t heerlijk zijn als de wereld alleen maar uit praktische zaken zou bestaan! Hoeft niemand meer te lijden, overal een praktische oplossing voor!
@Schaatster,
Het feit dat ik vind dat de schrijfster er lang stil blijft staan in het verleden wil niet zeggen dat ik me niet in haar kan inleven. Dat is een conclusie die jij je aanmatigd. Het is zondermeer vervelend voor haar dat ze het zo ervaart, maar dan nog vind ik dat ze te lang in het verleden blijft zitten. Ik heb uiteraard niet alleen maar kommer en kwel met mijn ex meegemaakt anders had ik het geen 19 jaren volgehouden en mijn twee kanjers van kinderen ook niet gekregen.
Maar goed, de schrijfster zal toch zichzelf bij elkaar moeten rapen en verder gaan…. zij is de enige die … en ja praktische afspraken maken helpt en zeker zoveel mogelijk proberen niet teveel haar ex te treffen. Soms is het maken van praktische afspraken een goed begin van helen.
Eens met je laatste zin Thecla, een begin van helen maar ook een begin van loslaten.
Schaatster: je kunt ook beter denken in oplossingen dan in problemen lijkt mij. Uit mijn eerste stukje blijkt ook dat je zeker ook moet rouwen, aan je gevoel voorbij gaan is nooit goed, dat ben ik met je eens.
Ik geloof er geen snars van dat het een serieus ingezonden brief betreft. Volgens mij alleen maar om de boel hier wat leven in te blazen. En dat lukt aardig. En als het echt is, waarom dan geen weder-reactie. Ik vind mv-singles nu niet de aangewezen plek bij uitstek om dit soort zaken bespreekbaar te maken. Zoveel mensen, zoveel meningen. Wat levert het op?
Beste Mariana, is het aan jou om te bepalen wat voor soort zaken hier bespreekbaar zouden mogen zijn? En als het toch niets oplevert kun je net zo goed zelf je mond houden Mariana, of zie ik het verkeerd?
Het zal heus echt zijn, mensen die ergens op reageren, ergens anders, ‘via de weblogmail’, wat dat dan ook mag zijn, maar ze weten denk ik niet dat de redactie het hier plaatst. Reacties zien we inderdaad nooit van deze inzenders.
Het is dus een persoonlijk verhaal zonder naam er onder, waar wij op los kunnen gaan. En daar is niets mis mee, of het moet zijn dat het misschien niet helemaal o.k. is dat de inzenders niet weten dat hier op hun ingezonden stuk maar raak wordt geschoten. Als het mij overkwam zou ik er niet blij mee zijn.
flake, zou wel zo eerlijk zijn als iemand zou weten dat het hier geplaatst wordt. Maar iets inzenden, is al openheid geven. En schaatser, het is niet aan om te bepalen wat geplaatst wordt. Ik geef slechts mijn mening, net als jij. Dus je ziet het inderdaad verkeerd!
ach Mariana, waarom je mening geven als ‘t toch niets oplevert :)
Iedereen reageert vanuit eigen perceptie, gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde.
Oordelen doen we wel gemakkelijk, daar betrap ik mezelf ook regelmatig op.
Schaatser, volgens mij ben ik niet degene die de brief heeft geschreven. Adam, het is niet meer dan logisch dat iedereen vanuit eigen perspectief reageert. Dat geeft wel gelijk aan hoe weinig zinvol het is (vind ik) om echt serieus op bovengenoemd schrijven in te gaan. Niemand kent de persoon en ook de situatie niet. Het zou mij in elk geval niet verbazen als het gewoon een verzonnen casus is. Oke, is mijn invulling ;-)
Mariana zegt:
“Adam, het is niet meer dan logisch dat iedereen vanuit eigen perspectief reageert. Dat geeft wel gelijk aan hoe weinig zinvol het is (vind ik) om echt serieus op bovengenoemd schrijven in te gaan.”
.
Intussen zie ik van jou al vijf reacties hier… ;)
Vaak is een reaktie vanuit een ander gezichtspunt heeeeeel verhelderend.
Dan moet je wel open staan voor het feit dat je kokervisie kan hebben.
Ik dacht trouwens dat alleen mannen oplossingsgericht waren maar de vrouwen hier kunnen er ook wat van en nog eensluidend ook: hoppa, op naar de therapie! Zouden ze aandelen hebben? :) Wat is er ook alweer mis met een arm om iemand heen en de woorden ‘komt wel goed schatje…’ :)
@schaatster
Het een hoeft het ander niet uit te sluiten. Heb bewandelen van een duale weg is niet verkeerd hoor.
Adam, ik heb het over de inhoud van de (Echte?) brief en de reacties die daarop volgen, bedoeld voor die persoon. Het levert reacties op hier van mensen die totaal geen inzicht hebben hoe een situatie echt is.
Beste Mariana, komt die situatie ooit voor? Dat iemand echt weet hoe iets zit hier? Lijkt me stug. Kijken vanuit de eigen situatie en reageren, dat dan weer wel. Wat maakt jouw reactie dus anders dan die van de meesten hier?
Zeg schaatser, dat bedoel ik nu. Onzin geneuzel over ons hier is het resultaat van zo’n ingezonden brief. Ik zal nooit echt ingaan op zo’n brief-situatie. Ik vind inhoud over de top. Gekscherend noemde ik therapie. Want als het een echte situatie is, dan zijn het de professionals die iets zouden kunnen betekenen. Zeker niet wij.
Ik gebruik het woord “Nooit” zelden…
.
Net als standpunten innemen, je kunt een standpunt hooguit vijf jaar handhaven, binnen die periode zijn jij en de omstandigheden en je omgeving dermate veranderd zodat je jouw eerder ingenomen standpunt wel ‘moet’ herzien.
Adam, er is een verschil tussen het echte leven en virtueel verkeer. Laatste zal ik nooit echt serieus nemen.
Beste Adam, velen slagen daar niet in, vaak uit angst, vasthouden aan wat dan ook geeft een gevoel van (schijn)veiligheid.
Beste Mariana, het virtuele is geen afspiegeling van de werkelijkheid? Het is lekker anoniem dus ultraveilig en ligt dus vaak dichter bij de waarheid dan je kunt vermoeden.
Nou, Mariana, dan kan er nog wel eens een wereld voor je open gaan, maar je moet er zelf wel voor open staan.
Achter die virtuele reacties zitten immers echte mensen, met elk eigen ervaringen en ideeën en die kunnen je mening over bepaalde zaken zeker bijstellen.
Geneuzel zou ik het dus niet willen noemen, over het algemeen. En daarbij: wat jij geneuzel noemt is voor jou blijkbaar niet interessant, op dit moment, terwijl een ander er wel degelijk iets aan kan hebben. Dan hoef je, als het geneuzel voor jou is, alleen maar uit dat topic weg te blijven en blijft het staan voor degenen die wel geïnteresseerd zijn.
Simpel, toch?
Ik had ook al een reactie geplaatst richting Mariana maar die is kennelijk niet doorgekomen dus nog maar een poging. Ik schreef dat het meer een afspiegeling is dan je kunt vermoeden, lekker anoniem en veilig. Misschien kan Mariana de luxaflex in haar glazen kooitje eens ophalen, gaat er een wereld open :)
Virtueel is bijzaak, het echte leven hoofdzaak.
Beste Mariana,
Het is ieders eigen beleving…
.
Je neemt wel erg vaak en veelvuldig de tijd om hier te reageren en dat in tegenstelling jouw opmerking dat het echte leven er toe doet en het virtuele bijzaak is.
Fysiek is altijd prettiger dan virtueel… ;)